Pytanie, ile palców ma pies, wydaje się proste, dopóki nie zauważymy wysoko położonego wilczego pazura. W typowym przypadku przednie łapy mają po pięć palców, a tylne po cztery, jednak u części psów występują dodatkowe palce również z tyłu. Wyjaśniam, jak to policzyć, do czego służą poszczególne elementy łapy i kiedy nietypowy wygląd wymaga konsultacji z weterynarzem.
Najważniejsze informacje o psich palcach w kilku zdaniach
- Przednia łapa ma zwykle 5 palców, w tym wilczy pazur.
- Tylna łapa najczęściej ma 4 palce dotykające podłoża.
- Typowy pies ma więc 16 palców podporowych albo 18, jeśli doliczymy przednie wilcze pazury.
- Niektóre psy mają tylne wilcze pazury, pojedyncze lub podwójne.
- Wilczy pazur trzeba kontrolować, ponieważ nie ściera się podczas chodzenia i może wrastać.
Ile palców ma pies na przednich i tylnych łapach
U większości psów każda przednia łapa ma pięć palców, natomiast tylna zwykle cztery. Cztery palce z przodu i wszystkie cztery z tyłu stykają się z podłożem podczas normalnego chodu, dlatego wiele osób ma wrażenie, że pies ma po prostu cztery palce na każdej łapie.
| Łapa | Typowa liczba palców | Co widzimy najczęściej |
|---|---|---|
| Przednia | 5 | 4 palce podporowe i 1 wilczy pazur |
| Tylna | 4 | 4 palce podporowe |
| Wszystkie cztery łapy | 18 widocznych palców | 16 palców podporowych oraz 2 przednie wilcze pazury |
Ta różnica ma znaczenie przy oglądaniu łap. Gdy liczę tylko palce, na których pies opiera ciężar, wychodzi ich zazwyczaj 16. Jeśli uwzględnię także dwa przednie wilcze pazury, typowy pies ma 18 palców. To właśnie dlatego obie odpowiedzi mogą pojawiać się w rozmowach, choć opisują różne sposoby liczenia.
Dlaczego pies chodzi na palcach
Pies jest zwierzęciem palcochodnym, czyli podczas ruchu opiera ciężar przede wszystkim na palcach, a nie na całej stopie jak człowiek. Dzięki temu może sprawnie biegać, szybko zmieniać kierunek i wybijać się do skoku.
Opuszki pod palcami działają jak naturalne amortyzatory. Cztery mniejsze opuszki przenoszą ciężar, a większa środkowa poduszka pomaga tłumić wstrząsy i zapewnia przyczepność. Z mojego punktu widzenia to właśnie stan opuszek, a nie sama liczba palców, najczęściej decyduje o komforcie codziennego poruszania się psa.
Wilczy pazur nie jest zwykłym pazurem na pokaz
Wilczy pazur to dodatkowy palec umieszczony wyżej, po wewnętrznej stronie przedniej łapy. Można go porównać do ludzkiego kciuka, choć jego budowa i zakres ruchu zależą od psa. Zwykle nie dotyka ziemi podczas spokojnego spaceru, dlatego nie ściera się tak jak pozostałe pazury.
U części psów wilczy pazur jest połączony z kośćmi i ścięgnami, a u innych utrzymuje się głównie na skórze. Ten drugi wariant jest bardziej podatny na zahaczenie o trawę, gałąź, dywan czy element ogrodzenia. Nie oznacza to automatycznie, że każdy taki pazur trzeba usuwać. O decyzji powinien decydować lekarz weterynarii, biorąc pod uwagę jego budowę, częstotliwość urazów i tryb życia psa.
Tylne wilcze pazury
Niektóre psy rodzą się z dodatkowym palcem na tylnej łapie. Może występować po jednej stronie, na obu łapach albo w formie podwójnego tylnego wilczego pazura. Spotyka się je częściej u wybranych ras, ale taki wariant może pojawić się również u psa nierasowego.
Tylne dodatkowe palce bywają luźno przytwierdzone i wtedy łatwiej dochodzi do ich naderwania. Z drugiej strony nie każdy dodatkowy palec jest problemem. Jeśli jest stabilny, prawidłowo zbudowany i nie powoduje urazów, weterynarz może zalecić po prostu regularną kontrolę oraz skracanie pazura.
Liczba palców może różnić się między psami
Opis „pięć z przodu i cztery z tyłu” dotyczy typowej budowy, a nie absolutnej reguły. Na liczbę widocznych palców wpływają cechy wrodzone, rasa, przebyte zabiegi oraz indywidualna anatomia psa. Najczęściej dodatkowe palce dotyczą tylnych łap.
Jeżeli adoptowany pies ma mniej lub więcej palców niż opisany standard, nie trzeba od razu zakładać choroby. Wrodzona różnica może być całkowicie niegroźna, o ile pies swobodnie chodzi, nie kuleje, nie liże stale łapy i nie ma na niej ran.
Przeczytaj również: Szybki oddech psa podczas snu: kiedy martwić się i co robić?
Co powinno zwrócić uwagę opiekuna
- nagła kulawizna lub niechęć do stawiania łapy,
- krwawienie po zahaczeniu dodatkowego pazura,
- obrzęk, zaczerwienienie albo wyraźne ocieplenie skóry,
- pazur zawijający się w stronę opuszki,
- uporczywe wylizywanie jednej łapy,
- zmiana kształtu palca, która pojawiła się nagle.
W takiej sytuacji nie próbuję samodzielnie odrywać luźnego pazura ani przebijać obrzęku. Ból i uszkodzenie palca mogą być większe, niż wyglądają na pierwszy rzut oka, dlatego bezpieczniej skonsultować łapę w gabinecie.
Palce i opuszki pomagają psu biegać oraz hamować
Palce nie są wyłącznie podporą. Współpracują z pazurami, opuszkami, ścięgnami i stawami, pomagając utrzymać przyczepność na podłożu. Podczas biegu, skoku albo gwałtownego skrętu łapa musi znosić znacznie większe obciążenia niż podczas spokojnego spaceru.
Wilczy pazur na przedniej łapie może pomagać w stabilizacji przy dynamicznym ruchu, choć jego znaczenie zależy od indywidualnej budowy. U psa uprawiającego agility, canicross albo intensywnie aportującego szczególnie ważne jest, by pazur nie był zbyt długi i nie zaczepiał o podłoże.
Równie istotne są opuszki. Sól drogowa, rozgrzany asfalt, lód i ostre kamienie mogą powodować mikrouszkodzenia, nawet gdy pies nie pokazuje bólu od razu. Po zimowym spacerze lub przejściu po trudnym terenie sprawdzam przestrzenie między palcami i stan poduszek, bo tam często zatrzymują się drobne ciała obce.
Jak kontrolować palce i pazury w domu
Najlepiej oglądać łapy regularnie, a nie dopiero wtedy, gdy pies zaczyna kuleć. Przy spokojnym zwierzęciu wystarczy poświęcić na to około minutę na każdą łapę. Delikatnie rozchylam palce, sprawdzam opuszki, pazury i skórę między nimi.
- Wybierz moment, gdy pies jest spokojny, i nagradzaj go za dotykanie łapy.
- Obejrzyj wszystkie cztery palce podporowe oraz wilczy pazur.
- Sprawdź, czy pazur nie jest pęknięty, rozwarstwiony albo zawinięty.
- Poszukaj trawy, piasku, kłosów i innych drobnych przedmiotów między palcami.
- Po spacerze obserwuj chód psa i jego reakcję na dotyk.
Pazury trzeba skracać ostrożnie, ponieważ w ich środku znajduje się unerwiona i ukrwiona część nazywana miazgą. Zbyt krótkie cięcie powoduje ból oraz krwawienie, a przy ciemnych pazurach trudniej ocenić bezpieczną długość. Jeżeli pies wyrywa łapę albo pazury są mocno przerośnięte, lepiej poprosić o pomoc groomera lub weterynarza.
Zmiana sposobu chodzenia często mówi więcej niż sam wygląd łapy. W interpretacji sygnałów pomocna może być psia mimika, ponieważ napięty pysk, odsuwanie głowy i niechęć do dotyku mogą wskazywać na dyskomfort.
Gdy pies liże łapę, nie zawsze chodzi o pielęgnację
Jednorazowe wylizanie łapy po spacerze jest zwykle normalne. Problem zaczyna się wtedy, gdy pies robi to długo, intensywnie i zawsze w tym samym miejscu. Przyczyną może być pęknięta opuszka, ciało obce, alergia, uraz pazura albo stan zapalny między palcami.
Nie warto tłumaczyć każdej takiej sytuacji wyłącznie nudą. Uporczywe lizanie połączone z kulawizną powinno skłonić do dokładnego obejrzenia łapy, a przy obrzęku, krwi lub silnej bolesności do szybkiej wizyty u lekarza. Sygnały bólu mogą też zmienić codzienne zachowania psa, na przykład ograniczenie zabawy, rozdrażnienie albo unikanie schodów.
Nie smarowałbym uszkodzonej łapy przypadkowym preparatem przeznaczonym dla ludzi. Pies może go zlizać, a niektóre składniki są dla niego szkodliwe. Do czasu konsultacji najlepiej ograniczyć intensywny ruch, zabezpieczyć ranę przed zabrudzeniem i nie manipulować przy głęboko wbitym ciele obcym.
Najprostszy sposób, by zapamiętać budowę psiej łapy
Najkrótsza odpowiedź brzmi: pies ma zwykle pięć palców z przodu i cztery z tyłu. W praktyce oznacza to 16 palców, na których opiera ciężar, oraz dwa przednie wilcze pazury, które razem dają 18 widocznych palców.
Jeśli na tylnej łapie widzisz dodatkowy palec, nie musi to oznaczać problemu. Liczy się jego budowa i stan. Regularne oglądanie pazurów, opuszek oraz skóry między palcami pozwala szybko zauważyć uraz i zwykle robi dla zdrowia łap więcej niż sporadyczne, dokładne zabiegi pielęgnacyjne.
